In Horror Throwback checken we oude horrorfilms voor je om te zien of ze de moeite waard zijn. Deze week bekijken we Final Destination.

Final Destination: You can’t cheat death

Je zou het niet zeggen, maar officieel valt de filmreeks Final Destination onder horror. En dan hebben we het wel over de betere horror. De horror waar je niet alleen maar de stukken mensenresten uit je tanden plukt, maar ondertussen ook een goed verhaal krijgt.

Final Destintion bestaat uit 5 delen, waarvan het eerste is uitgebracht in 2000. Iedere film begint met een groot ongeluk dat voorkomen kan worden omdat het hoofdpesonage een visioen krijgt. Daarna begint de ellende, want het was de bedoeling dat de mensen dood zouden gaan, maar ze bleven leven. Ze hebben valsgespeeld en de dood overwonnen. Maar de dood slaat terug, altijd.

In een serie van mega aanvallen, zien we hoe creatief de dood is en hoe het probeert zijn lijstje met overgebleven personen zo snel mogelijk af te ronden. Wie is er slim genoeg om de dood keer op keer te overleven?

De reeks

Toegegeven, Final Destination is wel veel van hetzelfde. Het borduurt voort op het idee van de eerste film en echte voortgang zit er niet in. Het is ook geen aanrader om alle delen achter elkaar te kijken. Sterker nog: deel 1 en 2 er in drie uur doorheen rammen, is al iets te veel van het goede; het wordt een beetje saai.

Toch is deel 2 wel een opluchting na deel 1, waar zo veel conflicten op elkaar worden gestapeld dat het verhaal een beetje chaotisch wordt. In deel 2 is dat minder. Er worden minder zijwegen genomen, waardoor Final Destination zich alleen maar concentreert op het overwinnen van de dood. Om spoilers te voorkomen, kunnen we niet te veel uitwijden over het hoe en wat.

Final DestinationLeuk detail: Final Destination 1 is met twee verschillende eindes verschenen. Het alternatieve einde was een stuk populairder, maar de makers zelf waren enthousiaster over het origineel. Daar is dan ook verder op ingegaan in film 2.

Er is altijd dat groepje…

Final Destination is wel een horrorfilm op zijn best: vreemde doodsoorzaken worden gecombineerd met een verhaal dat over het algemeen genomen origineel is. Daarnaast hebben we – natuurlijk – in deel 1 de groep tieners die de dood moet overwinnen. Tienergroepjes lijken het wel te doen voor de schrijvers van horror. En we zien, zoals altijd, dat het groepje samengesteld is uit een paar normale kids, een outsider en natuurlijk een of ander populair jochie dat denkt dat ‘ie heel wat is. Ze worden aan elkaar verbonden door het ongeluk en moeten samenwerken.

In de vervolg delen is dat niet anders: zet een aantal verschillende mensen bij elkaar en wacht tot ze óf elkaar afmaken, óf tot de dood dat doet.

Conclusie

Tja, wat kun je verder over Final Destination vertellen? Het is een reeks die tot op de dag van vandaag harten verovert. Leuk met vrienden, maar ook niet te eng om helemaal alleen te kijken.
Zo lang je de reeks niet compleet achter elkaar kijkt, kun je je prima vermaken. Het acteerwerk is leuk, de personages zijn leuk en elke film maakt nieuwsgierig naar het volgende deel.